People's Assemblies Network

Open Letter from Cairo


[Farsi and Spanish translations follow English]


I would like to pass along an open letter sent by Comrades from Cairo, which explains  the counter-revolutionary strategies at work in Egypt’s upcoming presidential runoff:

Egypt’s elections under military rule: Join our resistance to the counter-revolution

To you at whose side we struggle,
From the beginning of the Egyptian revolution, the powers that be have launched a vicious counter-revolution to contain our struggle and subsume it by drowning the people’s voices in a process of meaningless, piecemeal political reforms. This process aimed at deflecting the path of revolution and the Egyptian people’s demands for “bread, freedom and social justice.”

Only 18 days into our revolution, and since we forced Mubarak out of power, the discourse of the political classes and the infrastructure of the elites, including both state and private media, continues to privilege discussions of rotating Ministers, cabinet reshuffles, referendums, committees, constitutions and most glaringly, parliamentary and now presidential elections.

Our choice from the very beginning was to reject in their entirety the regime’s attempts to drag the people’s revolution into a farcical dialogue with the counter-revolution shrouded in the discourse of a “democratic process” which neither promotes the demands of the revolution nor represents any substantial, real democracy. Thus our revolution continues, and must continue.

Egyptians now find themselves in a vulnerable moment. Official political discourse would have the world believe that the technologies of democracy presently spell a choice between ‘two evils’. These are: Ahmed Shafiq, who guarantees the consolidation of the outgoing regime and its return with a vengeance, openly promising a criminal assault on the revolution under the fascist spectres of ‘security’ and ‘stability’, and the false promise of protection for religious minorities (against whom the regime systematically stages assault and isolation as part of its
fear-mongering campaigns); and Mohamed Morsi, the candidate of the Muslim Brotherhood whom we are expected to imagine might ‘save’ us from the ‘old regime’ through the myths of cultural renaissance – all while consolidating its financial stronghold and the regional capitalist hegemony that fosters and depends on it for a climate of rampant exploitation of Egypt’s people and their resources. This consolidation, we are certain, will be accompanied by the subsequent
marshalling of the military apparatus to protect the emboldened ruling class of the Muslim Brotherhood from the wrath and revolt of its victims: the multitude whom the leaders of the organization have historically fought by condemning and outlawing our struggles for livelihood, dignity and equality.

According to election officials, most voters themselves (75%) have chosen neither Shafiq nor Morsi in the first round of elections. We refuse to recognize the choice of “lesser of two evils” when these evils masquerade in equal measure for the same regime. We believe there is another choice. And in times where perceived common sense is as far from the truth as can be, we find the need to speak out once again.

We perceive the affair of presidential elections in Egypt as an attempt by the as yet prevailing military junta and its counter-revolutionary forces to garner international legitimacy to cement the existing regime and deliver more lethal blows to the Egyptian revolution. We ask you to join us in resisting the logic of this process that seeks to further entrench the counter-revolution.

Our struggle does not exist in isolation from yours. What is revolution, but the immediate and uncompromising rejection of the status quo: of militarized power, exploitation, class stratification, and relentless police violence—just to name
a few of the most basic and cancerous features of society in the present moment. These structural realities are not unique to Egypt or the Egyptian revolution. In both the South and the North communities resist what we are meant to accept without questioning, rising up against the narrow realist perspective that tells us that democracy is merely choosing the lesser of ‘two evils’, and that the election of either represents a choice in government rather than what it is: an affirmation of the only government that exists – that of unbridled, repressive and dehumanizing
capitalist relations. We stand in solidarity with the masses of precarious and endangered people who have chosen to defend their being from an aggressive global system that is in crisis; indeed, a sputtering system that, in its twilight hours, reaches for unprecedented levels of surveillance, militarization and violence to quell our insurrections.

We must make clear that despite the fact of the international political establishment’s praise of the ‘democratic’ nature of the first round of the Egyptian presidential elections, we strongly and categorically reject the outcome of these elections for they do not represent the desires of the Egyptian people that fought in the January 25th Revolution.

Furthermore, we categorically reject the elections themselves in principle, for the following reasons:

1- Even by the standards of the deceased and irrelevant systems of representation that once
existed in the Global North, no ‘free and fair elections’ can take place under the supervision
of a power-hungry military junta, vying relentlessly for continued political domination and the protection of their vast economic empire, so relentlessly, indeed, that no constitution exists to define the powers of any presidency. How can we tolerate a military dictatorship’s supervision of any political process when thousands of Egyptians continue to languish in the dungeons of military prison after undergoing arbitrary arrest, campaigns of systematic torture, and exceptional military tribunals.

2- The abuse of law in favor of the power mongering of the ruling military generals: in order to run the junta’s preferred candidate, former Prime Minister Ahmed Shafiq, the Supreme Presidential Electoral Commission has simply and blatantly disregarded the law of political exclusion recently passed in order to ban the candidacy of any members of Mubarak’s regime from running in the presidential elections.

3- The absurdity of unlimited power concentrated in the hands of an electoral commission made up of central figures from the Mubarak era who are meant to supervise a ‘democratic’ process.

4- The vague programs marketed by the most strongly backed candidates fly in the face of the values and object of the revolution, the very reason why we are even having these elections today and the cause for which over a thousand martyrs gave their lives: “bread, freedom and social justice.”
If these elections take place and are internationally recognized the regime will have received the world’s stamp of approval to make void everything the revolution stands for. If these elections are to pass while we remain silent, we believe the coming regime will license itself to hunt us down, lock us up and torture us in an attempt to quell all forms of resistance to its very raison d’être.

We continue on our revolutionary path committed to resisting military rule and putting an end to military tribunals for civilians and the release of all detainees in military prisons. We continue to struggle in the workplace, in schools and universities and with popular committees in our neighborhoods. But our fight is as much against the governments and systems supporting the regime that suppresses us. We are determined to audit loan agreements that did and continue to occur between international financial institutions or foreign governments with a regime that
claims to represent us while thriving from exploiting and repressing us. We call on you to join us in our struggle against the reinforcements of the counter-revolution. How will you stand in solidarity with us? If we are under attack, you are also under attack for our battle is a global one against the forces that seek our obedience and suppression.

We stand with the ongoing revolution, a revolution that will only be realized by the strength, community and persistence of the people; not through a poisonous referendum for military rule.

Comrades from Cairo


نامۀ سرگشاده از قاهره: انتخابات تحت تسلط نیروهای نظامی در مصر

ترجمه: بهروز نوایی، ویرایش: بینا داراب زند

چهار شنبه 13 ژوئن 2012, بوسيله ى Ahmad Farsi


میخواهم نامۀ سرگشاده ای که رفقا از قاهره فرستاده اند را تقدیم کنم. این نامه استراتژی های ضد انقلابی دور نهایی انتخابات ریاست جمهوری در مصر را توضیح می دهد.

به مقاومت ما علیه ضد انقلاب بپیوندید

به همرزمانی که در کنارشان مبارزه می کنیم،

از آغاز انقلاب مصر، قدرت حاکم به ضد انقلابی برای مهار کردن مبارزات مان دست زده تا صداهای مردم را در یک روند اصلاحاتی خُرد و بی معنایِ سیاسی فرو بَرَد. هدف این روند، منحرف کردن خط انقلاب و خواست های مردم، یعنی “نان، آزادی و عدالت اجتماعی” است.

تنها 18 روز پس از انقلاب و به دنبال سرنگونی مبارک از قدرت ، گفتمانِ اقشار سیاسی و ساختارِ نخبگانش، که شامل هر دو بخش آن، یعنی، دولت و رسانه های خصوصی می شود، به موضوعاتِ «تغییر وزیران در کابینه های رنگارنگ»، «همه پرسی ها»، «کمیته ها»، «قوانین اساسی» و براق تر از همه شان، «انتخابات پارلمانی»، و اکنون، «انتخابات ریاست جمهوری» محوریت داده اند.

انتخاب ما از همان آغاز، نفی کامل تلاش های رژیم برای کشانیدن انقلاب به بحث های مضحک با ضد انقلاب، در مسیر “روندِ دمکراتیک” بوده که نه بیانِ نیاز های و خواسته های انقلاب است، و نه در هیچ مقیاس قابل توجهی، بیانگر دمکراسی واقعی می باشد. بنابراین، انقلاب مان ادامه داشته و دارد.

مصریان امروز خود را در لحظه ای آسیب پذیر می یابند. گفتمان سیاسی رسمی به جهانیان این برداشت کاذب را القاء می کند که گویا ساز و کار “دمکراسی”، ما را به دو راهی انتخاب میان “بد و بدتر” رسانده است. یکی، احمد شفیق، که تحکیم رژیم فرو افتاده و بازگشت انتقام آمیزش، از طریق یورش جنایتکارانه یِ دستگاه های فاشیستی “امنیتی”، برای ایجادِ “ثبات” و حفاظت از “اقلیت های مذهبی” را علناً اعلام می کند. “اقلیت های مذهبی” ایکه برای ایجاد رعب و وحشت، کمپین های تهاجم علیه شان را به دستِ خود راه اندازی می کنند. دیگری، کاندیدای اخوان المسلمین، محمد مورسی است که باید تصور کنیم که ما را به وسیلۀ اسطوره های رنسانس فرهنگی از “رژیم سابق” “نجات” خواهد داد. و این در حالی است که او در حال استحکام بخشیدن به دژ مالی خود و هژمونی سرمایه داری منطقه است. منابعی که برای حفظ استثمار حاکم بر مردم و منابع مصر به این رژیم نیازمند می باشد. مطمئن هستیم که این استحکام بخشیدن رژیم، با تقویت دستگاه نظامی برای حفظ طبقۀ حاکم اخوان المسلمین، از خشم و طغیان قربانیانش همراه خواهد بود. همان اجزای دستگاهی که تا به حال رهبریِ این سازمان (اخوان المسلمین)، به خاطر منع مبارزات مان برای دستیابی به معاش، احترام به نفس و مساوات، محکوم می کرده است.

بنا به گفتۀ مسئولین انتخابات در اولین دور آن، اکثریت رأی دهندگان (75%) به هیچکدام از این دو تن، یعنی شفیق و یا مورسی، رأی نداده اند. ما از انتخاب کردنِ بینِ “بد، و بدتر” خودداری میکنیم. این دلقکان شیطانی، به همان درجه، در جهت استقرار رژیم یکسانی رقابت میکنند. به نظر ما راه و انتخاب دیگری وجود دارد. هنگامیکه شعور عموم مردم در دورترین نقطه با حقیقت قرار دارد، احساس می کنیم که احتیاج به تکرارِ سخنانمان داریم.

ما مورد «انتخابات ریاست جمهوری در مصر» را به مثابه تلاشِ دستگاه نظامی و نیرو های ضد انقلابی شان، در جهتِ توجیه مقبولیت بین المللی، برای تثبیت بخشیدن رژیم کنونی و وارد آوردنِ ضربات مرگبار بیشتری به انقلاب مصر می بینیم. از شما میخواهیم که ما را در مقاومت علیه چنین منطقی که خواستار استحکام بخشیدن به تجاوزاتِ ضد انقلابی است، بیشتر یاری کنید.

مبارزۀ ما جدا از مبارزه شما نیست. انقلاب، به غیر از طردِ فوری و سازش ناپذیر وضعیت موجود، طردِ فوری و سازش ناپذیر قدرت نظامی، استثمار، تمایز طبقاتی و خشونت بیرحمانه ی پلیس نمی باشد. اینها تنها چند نمونه از ابتدایی ترین و خصوصیات سرطانی جامعه در شرایط کنونی است. این واقعیت های ساختاری منحصر به مصر و انقلاب مصری نمی باشد. در جوامع نیمکره هایِ جنوبی و شمالی، مردم، علیهِ آنچه می بایست بدون تردید مورد قبول گیرد، علیه دیدگاه تنگِ «واقع گرا» که به ما میگوید که «دمکراسی صرفاً انتخاب میان دو نیروی شیطانی ست» ، علیه انتخاباتی که برگزینی هر طرف، صرفاً انتخابِ ترکیبِ دولت است و نه انتخابِ بین «وضعیت موجود» و غیر از آن، علیهِ مناسباتِ لجام گسیخته یِ مهار نشدنیِ سرکوبگر و ضد انسانی سرمایه داری حاکم، برخاسته اند و مقاومت می کنند. ما در همبستگی با توده های تحت ستم ایستاده ایم. توده هایی که تصمیم گرفته اند برای نجات وجود خود، در برابرِ یک سیستم جهانی بحران زا مقاومت کنند؛ سیستم خشنی که در ساعات واپسینِ حیاتش، برای فرو نشاندنِ قیام هایمان، بطرز بی سابقه ای به نظارت، نظامی گری و خشونت متوسل شده است.

ما باید این قضیه را روشن کنیم که ما، علیرغم تحسینِ ساختارهایِ سیاسی بین المللی از “دمکراتیک” بودنِ دور اول انتخابات ریاست جمهوریِ مصر، بطور کامل و قاطعانه، نتایج این انتخابات را که بیانگرِ آرزو های مصریانی که در انقلاب 25 ژانویه جنگیده و شرکت داشتند نیست، مردود می شماریم.

از این گذشته، به دلایل زیر، ما انتخابات را از نظر اصولی، قاطعانه رد می کنیم:

1 – حتی با استانداردهای سیستم های نمایندگیِ ناموجه و ساقط شده ای که زمانی در نیمکرۀ شمالی موجود بوده، هیچ گاه برگزاری «انتخابات آزاد و منصفانه»، تحت نظارت فرقهِ نظامی ایکه گرسنه قدرت است و بیرحمانه جهتِ تسلط مداوم سیاسی و امپراطوریِ عظیم اقتصادی اش می جنگد، امکان پذیر نبوده است. بخصوص، زمانیکه قانون اساسی ای برای تعریف قدرت ریاست جمهوری وجود ندارد. چگونه میتوانیم نظارت دیکتاتوری نظامی بر هر روند سیاسی را هنگامی تحمل کنیم که هزاران مصری در بازداشت های مستبدانه، در سیاه چال های نظامی و تحت شکنجه های سیستماتیک و محکمه هایِ ویژه نظامی، در حال پوسیدنند ؟

2 – سوء استفاده از قوانین به نفع ژنرال های نظامی قدرت طلبِ حاکم: برای شرکت دادن کاندیدای مورد علاقۀ فرقهِ نظامی، یعنی نخست وزیر سابق، احمد شفیق، کمیسیون عالی انتخابات ریاست جمهوری به سادگی و علناً قانون «محروم سازی سیاسی» مصوبه جهتِ ممنوع ساختن کاندید اتوریِ اعضاء رژیم مبارک در انتخابات ریاست جمهوری را نادیده گرفته است.

3 – نا معقول بودنِ تمرکز قدرت نامحدود در دستان یک “کمیسیون انتخاباتی” متشکل از شخصیت های مرکزی دوران مبارک برای نظارت به روند «دمکراتیک».

4 – ارائهِ برنامه های مبهم به وسیلۀ کاندیدا های قدرتمند، بر فراز ارزش ها و اهداف انقلاب. ارزش ها و اهدافی که برگزاریِ چنین انتخاباتی را در حال حاضر میسر ساخته و بیش از یک هزار مبارز در این راه جانسان را از دست داده و شهید شده اند. یعنی، به دست آوردن: نان، آزادی و عدالت اجتماعی.

اگر چنین انتخاباتی اجرا شود و به تأیید بین المللی برسد، آنگاه، رژیم مهر قبولی دنیا را، برای باطل کردن همهِ آنچه که انقلاب برای آن رخ داده، دریافت خواهد کرد. اگر این انتخابات با سکوت مان به پایان رسد، آنگاه، مطمئن هستیم که رژیم آتی، جواز شکار ، زندانی و شکنجه کردن مان را، برای فرو نشاندن همه اشکال مقاومت، بخود خواهد داد.

ما به راه انقلابی مان که مقاومت در برابر حاکمیت نظامی و پایان بخشیدن به محکمه های نظامی و، آزاد ساختن تمام بازداشت شدگان در زندان های نظامی است، ادامه میدهیم. به مبارزه مان در محل کار، مدارس و دانشگاه ها و با کمیته های مردمی در محله هایمان ادامه میدهیم. اما مبارزه مان به همان اندازه علیه دولت ها و سیستم هایی است که حامی رژیمی که به سرکوب ما مشغول است، میباشند. ما مصمم هستیم که به تمامی قرارداد های ابتیاعِ وام، که بین انستیتو های مالی بین المللی و دولت های خارجی، با رژیمی که مدعی به نمایندگی ماست، منعقد گشته و هنوز هم انعقادشان ادامه دارد، در حالی که مشغول استثمار مالی و سرکوبِ ماست، بازنگری کنیم. از شما خواستاریم که با مبارزه ما علیه تقویت ضد انقلاب همراه باشید. چگونه هم بسته به ما خواهید بود؟ اگر ما تحت حمله قرار گیریم، شما نیز مورد حمله خواهید بود. مبارزه ما، یک مبارزه جهانی علیه نیروهایی است که خواهانِ فرمانبری و خفقان ما هستند.

ما در موضع انقلابِ جاری می ایستیم. انقلابی که تنها با دست یافتن قدرت اجماع و پیگیری مردم و نه در یک انتخابات زهر آلود برای تسلط نظامی، عینیت می یابد.

رفقا از قاهره

در سايت ببينيد

منبع : شبکه مجامع عمومی مردم

Únete a nuestra resistencia a la contra-revolución
A todas las personas a cuyo lado luchamos,

Desde el comienzo de la revolución egipcia, los poderes han puesto en marcha un círculo vicioso de contrarrevolución para contener nuestra lucha y la subyugan ahogando las voces del pueblo en un proceso de pequeñas reformas políticas sin sentido. Este proceso está destinado a desviar el camino de la revolución y las demandas del pueblo egipcio de “Pan, libertad y justicia social”. Sólo 18 días en nuestra revolución, y desde que echáramos a Mubarak del poder, el discurso de las clases políticas y la infraestructura de las élites, incluyendo tanto el Estado como los medios de comunicación privados, siguen privilegiando la dialéctica de la rotación ministerial, las remodelaciones de gabinete, referéndum, comités, constituciones y, lo más evidente de todo, las elecciones parlamentarias y, ahora, presidenciales.

Nuestra elección desde el principio era la de rechazar en su totalidad los intentos del régimen de arrastrar la revolución del pueblo a un diálogo ridículo con la contra-revolución envuelto en el discurso del “proceso democrático”. Un discurso que ni promueve las demandas de la revolución ni representa ninguna democracia real. Así, nuestra revolución continúa; y debe continuar.

Los egipcios se encuentran ahora en un momento vulnerable. El discurso político oficial estará haciendo creer al mundo que las tecnologías de la democracia presentan actualmente una elección entre dos males. Estos son: Ahmed Shafiq, que garantiza la consolidación del régimen saliente y su regreso con venganza, prometiendo abiertamente un asalto criminal a la revolución bajo los fantasmas fascistas de “seguridad” y “estabilidad” y la falsa promesa de protección a las minorías religiosas (a las que el régimen asalta y aisla sistemáticamente como parte de sus campañas de tráfico del miedo); y Mohamed Morsi, el candidato de la Hermandad Musulmana, quienes se supone que debemos esperar que puedan “salvarnos” del “antiguo régimen” a través del mito del renacimiento cultural -todo ello mientras se consolida su fortaleza financiera y la hegemonía regional capitalista necesaria para fomentar un clima de explotación desenfrenada de la gente de Egipto y sus recursos-. Esta consolidación, estamos seguros, vendrá acompañada por la movilización del aparato militar para proteger a la envalentonada clase dominante de la Hermandad Musulmana de la ira y la revuelta de sus víctimas: las masas cuyos líderes de la organización han combatido históricamente, condenando y prohibiendo las luchas por la vida, la dignidad y la igualdad.

De acuerdo con los resultados electorales oficiales, la mayoría de los electores (75%) no ha optado ni por Shafiq, ni por Morsi en la primera ronda de las elecciones. Nos negamos a reconocer la elección del “mal menor” cuando estos males se disfrazan de igual forma para el mismo régimen. Creemos que hay otra opción. Y en los tiempos en que el sentido común se percibe tan alejado de la verdad como es posible, nos encontramos con la necesidad de hablar una vez más.

Percibimos el asunto de las elecciones presidenciales en Egipto como un intento de la aún presente Junta Militar y sus fuerzas contrarrevolucionarias para conseguir una legitimidad internacional que consolide el régimen existente y propinar aún más letales golpes a la revolución egipcia. Les pedimos que nos acompañen a resistir la lógica de este proceso que busca afianzar aún más la contrarrevolución.

Nuestra lucha no existe de forma aislada de las vuestras.

Qué es la revolución, sino el inmediato e incondicional rechazo de la situación actual: un poder militarizado, explotación, estratificación de clases y violencia policial incesante -pornombrar solo algunas de las características más básicas y cancerosas de la sociedad presente-. Estas realidades estructurales no son exclusivas de Egipto o de la revolución egipcia. Tanto en el Sur como en el Norte, las comunidades resisten a lo que se supone que debemos aceptar sin cuestionar, en contraposición con la limitada perspectiva realista que nos dice que la democracia se limita a elegir el menor de los “dos males”, y que la elección de cualquiera de los dos representa una opción de gobierno en lugar de lo que es: una afirmación del único gobierno que existe, el de las relaciones capitalistas salvajes, represivas y deshumanizazoras. Estamos en solidaridad con las masas de personas precarias y amenazadas que han elegido defender su ser de un agresivo sistema global que está en crisis; de hecho, un sistema pulverizador que, en sus horas crepusculares, alcanza niveles sin precedentes de vigilancia, militarización y violencia para reprimir nuestras insurrecciones.

Debemos dejar claro que, a pesar de la alabanza del establishment internacional a la naturaleza “democrática” de la primera ronda de las elecciones presidenciales egipcias, rechazamos con fuerza y categóricamente el resultado de estas porque no representan los deseos de los egipcios que lucharon en la Revolución del 25 de enero.

Además rechazamos categóricamente las elecciones en si mismas por los siguientes motivos:

1 – Incluso para los estándares de los fallecidos e irrelevantes sistemas de representación que alguna vez existieron en el hemisferio norte, ningunas “elecciones libres y justas” pueden llevarse a cabo bajo la supervisión de una junta militar sedienta de poder. Una junta que lucha sin descanso por la continuidad de la dominación política y la protección de su vasto imperio económico. Lucha tan implacable que incluso no existe constitución alguna que defina los poderes de cualquier presidencia. ¿Cómo podemos tolerar la supervisión de una dictadura militar a cualquier proceso político, cuando miles de egipcios continúan languideciendo en las mazmorras militares después de que los han sometido a la detención arbitraria, tortura sistemática y tribunales militares excepcionales?

2 – El abuso de la ley en favor del poder de los ávidos generales militares en el gobierno: con la finalidad de hacer participar al candidato preferido de la junta, el exprimer ministro Ahmed Shafiq, la Comisión Suprema Electoral de las Presidenciales ha hecho simple y descaradamente caso omiso de la ley de exclusión política, recientemente aprobada con el fin de prohibir la candidatura de los miembros del régimen de Mubarak en las elecciones presidenciales.

3 – Lo absurdo de un poder ilimitado concentrado en las manos de una comisión electoral compuesta por figuras centrales de la era Mubarak, quién se supone deben supervisar un proceso “democrático”.

4 – Los vagos programas comercializados por los candidatos con más respaldo van en contra de los valores y el objeto de la revolución. La verdadera razón por la que tenemos siquiera estas elecciones hoy y la causa por la cual más de mil mártires dieron su vida: “Libertad, pan y justicia social”.

Si estas elecciones tienen lugar y son reconocidas a nivel internacional, el régimen habrá recibido el sello mundial de homologación para vaciar por completo todo por lo que lucha la revolución. Si estas elecciones pasan mientras permanecemos en silencio, creemos que el próximo régimen tendrá licencia para darnos caza, bloquearnos y torturarnos en un intento de acallar todas las formas de resistencia como es su misma razón de ser.

Seguimos en nuestro camino revolucionario, comprometidos con la resistencia al gobierno militar para poner fin a los tribunales militares que actúan sobre los civiles y para liberación de todos los detenidos en las prisiones militares. Seguimos luchando en los puestos de trabajo, en las escuelas y universidades y en los comités populares de nuestros vecindarios. Pero nuestra lucha es tanto contra los gobiernos como contra los sistemas de apoyo al régimen que nos reprime. Estamos decididos a auditar los contratos de préstamo que se hicieron y se siguen produciendo entre las instituciones financieras internacionales o gobiernos extranjeros con un régimen que pretende representarnos, mientras prospera en nuestra explotación y represión. Hacemos un llamamiento a que nos acompañen en nuestra lucha contra los refuerzos de la contrarrevolución. ¿Cómo vais a solidarizaros con nosotros? Si estamos bajo ataque, también lo estáis vosotros, puesto que nuestra batalla es global contra las fuerzas que buscan nuestra obediencia y supresión.

Estamos con la revolución en curso, una revolución que sólo se hará realidad a través de la fuerza, la comunidad y la persistencia de la gente, no a través de un tóxico referéndum a favor del régimen militar.

Lxs camaradas de El Cairo




  1. Pingback: Avoin kirje Kairosta | 15M Suomi |

  2. Pingback: Open Letter from Cairo | Take The Square

Leave a Reply

Required fields are marked *.